Daphne Nicoline NL: Reisdagboek

Amman

Na ons chaotische avontuur in de Egyptische hoofdstad Caïro, was onze aankomst in Amman, Jordanië een verademing. Waar in Caïro een lange rij stond om het vliegveld te verlaten, ging het in Amman verassend gestructureerd. Waar we in Caïro tussen toeterende en stinkende auto’s op zoek moesten naar onze chauffeur, stonden ze in de Jordaanse hoofdstad keurig in een rijtje opgesteld op een parkeerplaats vol elektrische auto’s. Het hoogtepunt van onze aankomst: meezingen met de zelfgemaakte CD van de favoriete artiest van onze chauffeur: Shakira. Tot onze schrik was zelfs onze hotelkamer gereed om de afgesproken tijd. Wat een verrassing. Het enige wat onze stemming nu nog kon bederven was ziek worden. En dat is dan ook precies wat er tijdens onze eerste nacht in Jordanië gebeurde.

Gelukkig bleek het achteraf allemaal mee te vallen, maar het zorgde er wel voor dat Stef in eerste instantie in zijn eentje Amman moest ontdekken. Toch heb ik mezelf ’s middags uit bed weten te krijgen, en hebben we samen nog de prachtige Amman Citadel bezocht. Zonde van onze tijd in Amman was het wel. Het is namelijk een prachtige stad die een bezoek zeker waard is. Goede reden om ooit nog terug te keren.

Let the roadtrip begin!

De volgende dag ging een stuk meer volgens planning. ’s Ochtends stond onze huurauto op ons te wachten en kon onze rondreis echt beginnen. Waar we het eerste stukje nog door het drukke stadscentrum van Amman moesten rijden, kwamen we al snel op de rustige en prima aangelegde snelweg uit. Op naar de Dode Zee. Toch besloten we nog één tussenstop te maken. Een tussenstop waarvoor we ruim 30 minuten steil omhoog moesten rijden. Mount Nebo. Dé berg waar volgens de overlevering Mozes na 40 jaar door de woestijn rondzwerven eindelijk het beloofde land zag en vervolgens stierf. Of dat allemaal waar is zullen we nooit weten, maar het uitzicht over de Dode Zee en Israël was er zeker. En het was ook erg bijzonder om samen met Joodse, Christelijke en Islamitische mensen allemaal dezelfde kerk te bewonderen.

Vervolgens daalden wij weer af. Op naar het aller laagste punt op aarde. De oever van de Dode Zee. Na aankomst werden wij door de temperatuur direct herinnerd aan het feit dat wij ons zo ver onder zeeniveau bevonden. Het was blafheet. Ruim 45 graden. Toch besloten we er juist op het heetste moment van de dag op uit te gaan en in de, eveneens hete, Dode Zee te zwemmen (of nou ja, drijven). Goede keus? Nee, niet echt. Binnen een half uur begon alles te branden en toen we half buiten bewustzijn terug kwamen bij onze accommodatie was mijn gezicht niet rood, maar paars. Dus spendeerden we de rest van de middag lekker onder de airconditioning.

Gelukkig was onze accommodatie wel prachtig gelegen. We overnachtten bij Mujib Chalets. Een kleinschalig park opgezet door de nationale organisatie voor het behoud van de natuur, met een stuk of vijftien prachtig gelegen witte chalets. Met allemaal een magisch uitzicht over de Dode Zee. Tegen de zonsondergang gingen we er weer op uit. Het was al een stuk frisser dus nu konden we echt genieten van het olieachtige water op onze huid. En al drijvend op de dode zee zagen we de zon onder gaan aan de overkant, achter de bergen van Israël.

Autopech op het laagste punt op aarde

De volgende dag hadden we alles goed uitgestippeld. We zouden op tijd starten met de Siq Trail in het Wadi Mujib Natuurreservaat, vervolgens nog even opfrissen, onze spullen inpakken en uitchecken, en dan doorrijden in de richting van Wadi Musa, het stadje van wereldwonder Petra. Helaas liep het allemaal net iets anders. Het bezoekerscentrum van het Wadi Mujib natuurreservaat lag aan de overkant van onze accommodatie. Maar was het nog ongeveer 200 meter bergop lopen om er te komen. Dus besloten we vanwege de hitte heel lui om met de auto te gaan. Toen we aankwamen en onze auto parkeerden zagen we tot onze schrik dat we een lekke band hadden opgelopen tijdens die kleine 200 meter rijden. Daar ging onze perfecte planning. Alhoewel er binnen twee uur een nieuwe band werd gebracht door onze verhuurder hebben we toch uiteindelijk 4 keer de 200 meter bergopwaarts moeten lopen om onze spullen vóór 12 uur uit ons huisje te krijgen. Onze luiheid werd direct bestraft.

Een paar uur later dan verwacht begonnen we dan toch met de Siq Trail. Het Wadi Mujib Natuurreservaat was ooit een rotsachtig gebied, die in het verloop van miljoenen jaren uit elkaar zijn gescheurd. Vandaag de dag zijn in de nauwe doorgangen zoetwater rivieren ontstaan. De Siq Trail volgt zo’n rivier, tussen twee enorme kliffen. Anders dan buiten deze kliffen is het hier lekker koel. Tijdens de hike loop je tegen de stroom in, moet je stukken zwemmen, jezelf vooruit trekken aan touwen en watervallen opklimmen met touwladders. En dat te midden van een prachtige omgeving. Terug volg je dezelfde weg als heen, en dat betekend dat alle watervallen die je heen hebt moeten beklimmen, nu spontaan zijn veranderd in waterglijbanen. Een van de leukste en mooiste hikes die wij ooit hebben gemaakt. Zo werd het laagste natuurreservaat op aarde toch nog een absoluut hoogtepunt van onze reis door Jordanië.

Na de hike reden we direct door in de richting van Wadi Musa. We reden over extreem steile bergweggetjes in de middle of nowhere, waar we geen telefonisch bereik hadden en het buiten boven de 40 graden was. Hadden we dan toch geluk met dat we een lekke band kregen op een parkeerplaats naast een restaurant met airco en toiletten..? Ook zorgden deze weggetjes voor een voortdurend prachtig uitzicht. Tegen de tijd dat we aankwamen bij ons hotel was de zon al aan het ondergaan. We besloten direct uitgebreid te gaan eten op het dakterras van het hotel, en besloten vervolgens ook spontaan om tóch een bezoek te brengen aan Petra by Night.

Petra by Night is een evenement dat drie keer per week wordt georganiseerd. Tijdens dit evenement is de smalle toegangsweg tussen hoge kliffen (eveneens genaamd de Siq) richting het bekendste monument van Petra, de treasury, prachtig verlicht met duizenden windlichtjes. Hoewel het prachtig was, werd de magie flink verstoord door de honderden andere mensen die hetzelfde idee hadden, maar continu gebruik maakten van zaklampen. Ondanks dat we tot tranen toe geroerd werden door de ongelooflijke schoonheid van de treasury, had het misschien toch mooier geweest als we Petra by Night hadden overgeslagen en onze eerste blik op de treasury hadden geworpen bij daglicht, zonder honderden andere toeristen om ons heen. Het idee van Petra by Night is mooi, de uitvoering ook, maar de realiteit is toch wel anders.

Het wereldwonder Petra

Onze eerste volle dag in Wadi Musa begon vroeg, heel vroeg. Zo vroeg dat we het ontbijt, dat vanaf 6 uur beschikbaar was, moesten overslaan. Om 6 uur ’s ochtends hadden wij de 20 minuten lange wandeling door de Siq er al op zitten. Met als resultaat de prachtige treasury van Petra helemaal voor ons zelf. Voor een minuut of 5 om precies te zijn. Anders dan veel mensen denken bestaat het wereldwonder Petra niet enkel uit deze prachtige tempel. Petra is een grote stad die ooit het thuis was van meer dan 25.000 inwoners. Er was dus nog een hoop meer te zien. Dus liepen we, nadat we een aantal uren van de treasury hadden genoten, door naar prachtige plekken als het Romeinse theater, de poort van Hadrianus en de tempel van de gevleugelde Leeuwen. Vergezeld door vele honden, katten, kamelen en ezels. En toch zo nu en dan ook nog wat andere toeristen.

Vervolgens besloten we de ‘High Place of Sacrifice Trail’ te gaan lopen. Ik had eerder een prachtige foto gezien van de ‘Garden Temple’ die alleen te bereiken was via deze trail. Toen we gidsen op zoek naar klanten hoorden roepen dat het maar 40 tot 60 minuten zou duren waren we om, en startten we onze tocht. Maar niets bleek minder waar. De 40 tot 60 minuten bleek te gaan om het beklimmen van de steile uit rotsen gehouwen trap naar het hoogste punt, de ‘High Place of Sacrifice’. Maar dat was pas waar de trail echt begon. En zo kwam het dat we in de inmiddels 30 graden, ruim 3 uur door het zand en over rotsen banjerde, met maar een enkele keer andere mensen in zicht, over een pad die nauwelijks was aangegeven. Toen we op een gegeven moment echt de weg kwijt waren werd er gelukkig vanaf een verder gelegen berg gefloten. We waren flink van de route afgeweken. Maar uiteindelijk kwamen we zo toch nog goed terecht, en die trail, die was stiekem best wel gaaf! Helemaal kapot eindigden we onze dag aan het rooftop zwembad van ons hotel. Met de voetjes omhoog nagenieten van onze prachtige eerste dag in Petra.

Ook de volgende ochtend ging onze wekker weer vroeg. Niet zo vroeg als de vorige dag, maar we zaten toch stipt om 6 uur aan het ontbijt. En we waren niet de enige, de gehele ontbijtzaal zat al vol met avonturiers. Vandaag stond een andere hike op de planning. Na de 20 minuten durende wandeling door de Siq weer te hebben volbracht kwamen we weer uit bij de oogverblindende treasury. Ondertussen de vierde keer dat we het imposante gebouw zagen, maar weer stokte onze adem. Wat een kunstwerk. Deze keer liepen we echter direct verder, weer langs het Romeinse theater en onder de poort van Hadrianus door. Op weg naar het andere hoogtepunt van Petra. The monastery. Om deze te kunnen bereiken moesten we ruim 900 ongelijke traptreden, opnieuw uit rotsen gehouwen, beklimmen. Het was weer een flinke klim, maar deze keer was het gelukkig duidelijk aangegeven en waren we zeker niet de enigen.

Toen we na 2 uur eindelijk de monastery zagen verschijnen gebeurde hetzelfde als bij de treasury. Het benam ons voor even onze adem. Ook dit gebouw, uit rotsen gehouwen, was zo ontzettend goed bewaard gebleven. En anders dan bij de treasury liepen hier bijna geen andere mensen. Wel was er een klein restaurantje, waar we heerlijk van een colaatje hebben genoten met een onbetaalbaar uitzicht. Wauw!

In twee dagen tijd hebben we meer dan 30 km gelopen en meer dan 2000 treden beklommen. De tweede van de zeven wereldwonderen kon officieel van de lijst afgestreept worden. Wat waren dit een vermoeiende, maar magische dagen!

Overnachten in de Wadi Rum woestijn

Nog nagenietende van onze tijd in Wadi Musa reden we de volgende dag door naar een nieuw avontuur. Alsof we nog niet genoeg hadden meegemaakt. Deze keer in de richting van de unieke Wadi Rum woestijn. De plek die al sinds de prehistorie wordt bewoond en vooral bekend is geworden door Lawrence of Arabia en de vele andere films die hier zijn opgenomen. Nadat we onze huurauto hadden geparkeerd stapten we over op een pick up truck met bankjes achterin, en reden we de woestijn in.

Tijdens de tour werden we van plek naar plek gereden. Zo startten we bij ‘Lawrence Spring’. Een berg midden in de woestijn met bovenop een spontane waterbron met prachtig groene bomen er om heen. Verder stopten we ook bij een grote zandduin, die heel zwaar was om te beklimmen, en twee natuurlijke bruggen ontstaan door erosie. Ook heel bijzonder: de rotstekeningen uit de prehistorie. We eindigden onze tour op een grote rots waar we met zijn allen konden genieten van de prachtige zonsondergang over het onaangetaste landschap. Fantastisch!

In het donker reden we uiteindelijk naar onze laatste stop van de dag. Het kamp waar we zouden gaan overnachten. Het kamp bestond uit een aantal zwarte bedoeïenen tenten en een grote tent waar we gezamenlijk zouden eten. Het eten werd bereid op de manier hoe de bedoeïenen dat vroeger, en blijkbaar nog steeds, doen. Er wordt een groot gat gegraven in de zandgrond. Onderin wordt een vuurtje gestookt en daar bovenop word een soort rek gezet met allerlei verschillende etenswaren. Deze wordt afgesloten met een klep, een doek, en vervolgens een hoop zand. Een aantal uren laten stomen en voilà, een heerlijke maaltijd! We sloten de dag af op een kleedje in het zand, hopend op het zien van de Melkweg, maar helaas was het volle maan. Dus kropen we maar snel onze bedoeïenen tent in om bij te komen van de lange dag.

De onderwaterwereld van de Rode Zee

Na onze overnachting in de Wadi Rum woestijn reden we door naar onze laatste bestemming, waar we onze huurauto inleverden. Aqaba. Een stad op een uurtje rijden van de woestijn, met een volledig ander aanzicht. De stad is namelijk vooral bekend voor zijn prachtige duik en snorkel locaties in de Rode Zee. En dat is ook precies waarvoor we kwamen. Om samen te gaan snorkelen, Stef om te gaan duiken, en ik om uit te rusten bij het zwembad en een kleurtje te krijgen.

Naast het prachtige koraal en de felgekleurde visjes heeft de Jordaanse overheid nog iets toegevoegd om meer toeristen te trekken. Ze hebben een heus vliegtuig en tank laten zinken om zo duikspots te creëren. De tank is vanaf het strand zelfs makkelijk te bereiken om te snorkelen (wel met flippers aan). Ook het vliegtuig is te bezwemmen maar aangezien ik nog altijd in paniek raak als ik de bodem niet meer kan zien moest ik die aan mij voorbij laten gaan.

Na drie dagen uitrusten aan de Rode Zee namen we de lokale bus terug richting Amman, en overnachtten nog één nachtje in de historische stad Madaba, voordat we het avontuur achter ons lieten en terugvlogen naar Amsterdam. Nog even wat heerlijke koekjes inslaan en een laatste keer genieten van de oh zo lekkere Midden-Oosterse keuken. Zo zie je maar, ondanks dat de regio vaak wordt overgeslagen vanwege aanhoudende onrust in sommige van de landen, heeft het Midden-Oosten zo ontzettend veel moois te bieden. En Jordanië is een absolute aanrader!

Liefs,
Daphne

3/10/2020

0 Comments

Egypte

Reisdagboek - De stad der duizend minaretten: Cairo

Click here for the English page

Toen we besloten om op reis te gaan naar Jordanië wisten we direct dat we het met een ander land wilden combineren. Nadat we vorig jaar onze overstap in Oman niet konden verlengen omdat we onze tickets naar Thailand al hadden geboekt zonder over deze mogelijkheid na te denken, wilden we het deze keer anders doen. Toen we uiteindelijk vliegtickets naar Jordanië met een overstap in Cairo vonden, was de keuze gemaakt. We zouden onze reis naar Jordanië gaan combineren met Egypte. Na een hoop twijfelen en plannen veranderde onze reis door Egypte in alleen een uitstapje naar Cairo. En de vluchten die we uiteindelijk boekten waren directe vluchten naar Jordanië. Maar met een kleine omweg – één uur na aankomst in Jordanië naar Egypte vliegen – kwamen we aan in de stad der duizend minaretten: Cairo.

Ik moet toegeven dat ik onze reis naar Cairo best spannend vond. Tijdens de voorbereiding lazen en hoorden we namelijk ontzettend veel negatieve verhalen over veiligheid, aanslagen, bedelaars en oplichters. Ik kan deze verhalen hier helaas niet ontkennen. Maar, omdat dat we hier goed op voorbereid waren, mede dankzij de tips van twee vriendinnen die in Cairo hebben gewoond, hebben wij evengoed van de schoonheid van de stad kunnen genieten. Toch kwamen onze verwachtingen direct na aankomst eigenlijk al uit. Het vliegveld was een grote chaos en er stond een rij van ruim vierhonderd meter om door de ‘nothing to declare’ deur te kunnen. En toen we het vliegveld eindelijk verlaten hadden moesten we op zoek naar onze transfer tussen zeker honderd mannen die naambordjes omhoog hielden. En dat alles om 1 uur ’s nachts, terwijl het nog steeds rond de 30 graden was, te midden van luid getoeter en geschreeuw.

Ook tijdens de 40 minuten durende rit naar het hotel was wegzakken er niet bij. Het Caireense verkeer is niet bepaald ontspannen, en we kwamen op een gegeven moment zelfs een achteruit rijdende auto tegen. Toen we om half 3 ’s nachts eindelijk in ons hotel aankwamen bleek onze kamer ook nog eens niet gereed te zijn. De voorgaande gast was in het ziekenhuis beland en was nog niet in staat geweest de sleutel in te leveren. Dus spendeerden we onze eerste nacht in Cairo in een random appartement van een vriend van de receptionist, zonder handdoeken, Wifi of WC papier. Reken maar dat we even spijt hebben gehad van onze beslissing om Cairo aan onze reis toe te voegen..

Gelukkig kwam het de volgende morgen allemaal goed. Om 9 uur stond de receptionist weer voor de deur om onze spullen naar het hotel te brengen, en na een prima ontbijtje konden we eindelijk in onze hotelkamer neerploffen. Eind goed al goed. Nu kon onze reis echt beginnen.

De stad ontdekken

We besteedden onze eerste ochtend in Egypte in Downtown Cairo, rondom Khan el Khalili markt welteverstaan. De grootste openlucht markt ter wereld. Waar deze plek tegen het einde van de dag druk en levendig is, was het nu verrassend rustig. De winkelhouders waren druk bezig met het uitstallen van hun koopwaar. Van lampen tot sierraden en van souvenirs tot heerlijk streetfood. Wij genoten voornamelijk van een heerlijke ‘Egyptian Pancake’ gevuld met Egyptische Rumi kaas en olijven. De grootste bezienswaardigheid op de markt waren wij zelf. Of dit was omdat wij vrijwel de enige westerse toeristen in het centrum waren, omdat ze ons voor gek verklaarden om midzomer naar Cairo af te reizen, of omdat wij voor de vierde keer langs dezelfde winkeltjes liepen omdat we direct verdwaald waren, weten wij tot op de dag van vandaag niet. Maar grappig, dat was het wel!

Ook wilden we in down town Cairo graag de Al-Azhar Moskee bezoeken, omdat deze in theorie maar twintig meter van het restaurant waar wij de Egyptische pannenkoek aten af lag. Maar dit was makkelijker gezegd dan gedaan. Het duurde ons welgeteld tien minuten voordat we eindelijk de overkant van de extreem drukke weg hadden bereikt, en dat nog steeds met gevaar voor eigen leven. De moskee was het wel meer dan waard, hij was prachtig. Het grote wit marmeren binnenhof weerspiegelde de zon zo sterk dat een zonnebril noodzakelijk was. We waren, alweer, de enige toeristen. En zo bekeken we een tijdje de mensen die in en uit wandelden om te gaan bidden, en vervolgens het dagelijks leven weer op te pakken.

’s Middags werden we opgehaald door een gids en een chauffeur in een heerlijk frisse auto met airconditioning. Zij brachten ons naar de oever van de Nijl om een klein uurtje op een traditionele Egyptische Felucca over de langste rivier ter wereld te varen. Op het water was de chaos van de stad opeens verdwenen. De drukkende benauwde hitte van de binnenstad maakte plaats voor een fris briesje op het water. Een hele leuke, rustgevende, manier om Cairo van een andere kant te zien.

De Piramides van Giza

Tegen het einde van de dag was het moment echt daar. De reden waarom we in eerste instantie naar Cairo waren gekomen. De Piramides van Giza. Na ons tochtje over de Nijl bracht onze gids ons naar een punt vanuit waar we per kameel door een gedeelte van de woestijn naar een uitkijkpunt zouden gaan, om vanaf hier de zon onder te zien gaan achter de piramides. Toch was de zonsondergang bij de piramides voor ons niet zo’n magische ervaring als we misschien hadden verwacht. Dit zal waarschijnlijk onder andere komen doordat we er in de heetste periode van het jaar zijn geweest. En het zal vast ook iets te maken hebben met het feit dat we aardig schrokken van het dierenleed (half verteerde dode paarden en kamelen in de berm) en de verdere verkeerschaos (aangereden mensen die gewoon nog langs de weg liggen) rondom het enige overgebleven klassieke wereldwonder.

De volgende ochtend was de ervaring al een stuk beter. We reden opnieuw in de richting van Giza om de prachtige piramides deze keer in het daglicht en van dichtbij te bewonderen. Waar we schreeuwende gidsen en hordes toeristen hadden verwacht (het beeld dat verschillende media en blogs ons hadden gegeven), was het verrassend rustig en vredig. We bewonderden de drie enorme piramides van dichtbij, en mochten zelfs een stukje omhoog klimmen. Dan wordt het pas duidelijk hoe enorm de stenen zijn, die voor de piramides zijn gebruikt. Ook de enorme sfinx was erg indrukwekkend. De droom uit onze kindertijd kwam uit! Warm was het wel. Dat is waarom we uiteindelijk maar een uur of 4 bij de piramides hebben rondgelopen. We zijn de piramides dan ook niet in geweest.

De middag spendeerden we in die andere must see van Cairo, het Egyptisch Museum. Dit museum is vrij gedateerd, maar dat maakte het niet minder indrukwekkend. Verspreid door het museum staan prachtige beelden, sarcofagen, schatten, en hiëroglyfen op stukken steen of papyrus. Ook zijn er twee ‘mummy rooms’ waar 27 koninklijke mummies liggen opgebaard. Luguber, maar ook indrukwekkend. Handig om te weten is dat ze op het moment een nieuw, veel groter, Egyptisch Museum aan het bouwen zijn. Dit museum is, in tegenstelling tot het huidige museum, niet in het centrum van Cairo, maar bij de piramides.

Eten deden we bij restaurant Abou El Sid, in de wijk Zamalek, op een eiland in de Nijl. Hier aten we, te midden van locals, een van onze beste maaltijden van de hele reis. Een echte aanrader!

Breaking News

Op onze laatste ochtend in de Egyptische hoofdstad werden we wakker geschud door het ‘breaking news’ waar we in eerste instantie bang voor waren geweest. Een explosie waarbij 19 doden zijn gevallen op ongeveer 10 minuten afstand van ons hotel. Al snel werd op het nieuws bekend gemaakt dat het bleek te gaan om een groot auto-ongeluk waarbij een zuurstof cilinder was ontploft, en niet om een aanslag. Dat maakte het er natuurlijk niet minder erg op, maar het zorgde er wel voor dat we ook onze laatste ochtend in Cairo zorgeloos de stad in gingen om de mooie Mohammed Ali Moskee te bezoeken. Toen het uiteindelijk toch wel om een aanslag bleek te gaan waren we gelukkig al veilig aangekomen op het vliegveld van Amman, Jordanië. Nagenietende van wat we allemaal al wel niet hadden meegemaakt, maar stiekem ook wel een beetje opgelucht om aan de chaos te zijn ontsnapt.

Kortom: wat een stad! De fascinerende chaos van Cairo heeft zo zijn voordelen en nadelen. Toch, ondanks dat ik mij niet altijd veilig heb gevoeld, heb ik mij wel altijd welkom gevoeld. De inwoners van Cairo zijn, anders dan wij van te voren hadden gehoord, ontzettend gastvrij en aardig. Zou ik het iedereen aanraden om op eigen houtje Cairo te gaan ontdekken? Nee, absoluut niet. In principe is zelf naar Cairo reizen prima te doen. Voornamelijk voor mensen die ervaring hebben met reizen in Arabische landen. Mocht dit niet zo zijn zou ik het toch aanraden om met een gids of organisatie op pad te gaan. Cairo kan namelijk nog wel eens als overweldigend ervaren worden.